نوبتِ سایر کانون‌ها برای شنیدنِ صدای شما؛ تهران پیشگام شد

اقدام اخیر کانون کارشناسان رسمی دادگستری استان تهران در انتشار فراخوان برای نظرسنجی از بدنه کارشناسی، یک اطلاعیه ساده اداری نیست؛ این حرکت را باید یک تحول متدولوژیک در مدیریت صنفی تلقی کرد. کانون تهران با این کار، به طور تلویحی پذیرفته که مسیر آینده شورای عالی را نمی‌توان در پشت درهای بسته و صرفاً با سلایق مدیران ترسیم کرد، بلکه این مسیر باید بر بستر خواستِ جمعی و عقلانیتِ تخصصیِ هزاران کارشناس رسمی شکل بگیرد.

اما چرا این اقدام تا این حد حیاتی و حائز اهمیت است و چرا باید سایر کانون‌های کشور از آن الگوبرداری کنند؟

پایانِ دورانِ تصمیم‌گیریِ تک‌صدا

برای سال‌ها، جامعه کارشناسی با معضلِ “فاصله بدنه با بدنه مدیریتی” مواجه بوده است. فراخوانِ کانون تهران، عملاً اعلام می‌کند که دورانِ تصمیم‌گیری‌های صرفاً بخشنامه‌ای و یک‌سویه به پایان رسیده است. این اقدام، “حاکمیتِ نخبگان” را به “حکمرانیِ مشارکتی” نزدیک می‌کند و به کارشناسان این پیام را می‌دهد که صدای آنان نه تنها شنیده می‌شود، بلکه در ترسیم خط‌مشیِ اصلیِ حرفه، نقشِ تعیین‌کننده دارد.

رونقِ سرمایه‌ی اجتماعی و افزایشِ مشارکت

بزرگ‌ترین چالشِ پیشِ روی هر نهاد صنفی، “بی‌تفاوتیِ سازمان‌یافته” است. وقتی کارشناسان احساس کنند نظراتشان بی‌اثر است، انگیزه‌ی مشارکت را از دست می‌دهند. فراخوانِ کانون تهران، دقیقاً پادزهر این بی‌تفاوتی است. این اقدام، سرمایه‌ی اجتماعیِ کانون را افزایش می‌دهد و به کارشناسان انگیزه می‌دهد که پای صندوق‌های رأی حاضر شوند؛ زیرا می‌دانند که انتخابِ نماینده، صرفاً یک تشریفات اداری نیست، بلکه ادامه‌ی یک فرآیندِ شنیداریِ چندمرحله‌ای است که از همین نظرسنجی‌ها آغاز شده است.

شناساییِ اولویت‌های واقعی، نه ذهنی

بدنه کارشناسیِ دادگستری با معضلاتِ متعددی روبه‌روست؛ از تعیینِ تعرفه‌های کارشناسی و بحثِ مالیاتی گرفته تا نحوه نظارتِ کارشناسی در پرونده‌ها. فراخوانِ کانون تهران، یک “سونارِ صنفی” است که می‌تواند عمقِ نیازهای واقعیِ جامعه را بسنجد. بدون این سنجش، نمایندگانِ منتخب با فهرستی از اولویت‌های ذهنی به شورای عالی می‌روند، اما با این فراخوان، آنان مجهز به یک “بیانیه مأموریتِ دقیق” از سوی بدنه می‌شوند.

ضرورتِ الگوبرداری؛ از “تک‌صدا” تا “هم‌صدایی”

اگرچه کانون تهران به عنوان بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین کانون کشور، پیشگامِ این حرکت شده، اما اهمیتِ این قضیه فراتر از مرزهای جغرافیاییِ استان تهران است.

انتظار می‌رود تمامی کانون‌های سراسر کشور، بی‌درنگ از این روش الگوبرداری کنند. چرا؟

انسجامِ ملی: اگر هر کانون، فارغ از تعداد اعضای خود، پیش از انتخابات چنین نظرسنجی‌هایی برگزار کند، شورای عالیِ آینده، بازتابنده یک “وفاقِ ملیِ صنفی” خواهد بود، نه صرفاً بازتابنده نظراتِ یک استان خاص.

کاهشِ تنش‌های منطقه‌ای: الگوبرداری از این اقدام، به کانون‌های کوچک‌تر نیز هویت می‌بخشد و مطالباتِ بومیِ آنان را به سطحِ ملی می‌رساند. این کار از شکل‌گیریِ احساسِ محرومیت در استان‌های کوچک‌تر جلوگیری می‌کند.

افزایشِ کمی و کیفیِ مشارکت: وقتی کارشناسان در تهران ببینند که نظراتشان در نشریه کانون انعکاس می‌یابد، و کارشناسانِ سایر استان‌ها نیز بدانند که چنین فضایی برای آنان نیز فراهم است، میدانِ رقابتِ انتخاباتی از حالتِ شعاری خارج شده و به رقابتِ بر سرِ “تحققِ وعده‌هایِ مستخرج از نظرسنجی” بدل می‌شود.

پیشنهادِ صریحِ این یادداشت به مدیرانِ کانون‌های سراسر کشور این است: منتظر وقوعِ انتخابات نمانید. همین امروز، با الگوگیری از کانون تهران، “صدایِ کارشناسانِ خود” را جمع‌آوری کنید. این کار، نه یک هزینه، بلکه بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری برای تضمینِ مشروعیتِ نمایندگانِ منتخبِ شما در شورای عالی است.

در پایان، این فراخوان را باید یک “شروعِ دوباره” دانست. فرصتِ مشارکت تا ۱۰ مرداد ۱۴۰۵ باقی است. از تمامی کارشناسانِ کشور می‌خواهیم که این موجِ مشارکت را جدی بگیرند و با پر کردنِ نظرسنجیِ کانون تهران، ثابت کنند که جامعه کارشناسی، تشنه تغییر و تحولِ مبتنی بر عقلانیتِ جمعی است. این حرکتِ کانون تهران، پازلِ مشارکتِ حداکثری را تکمیل می‌کند و امیدواریم که سایر کانون‌ها نیز به زودی، همین پازل را در استان‌های خودشان تکمیل کنند.