میخواستند رسانه ملی را با کلیدواژه رسانه میلی ترور کنند

یادداشت کوتاه محمد قاسم تولایی فرد مدیر اندیشکده تبیین اصفهان

پس از حمله نظامی بی‌سابقه رژیم صهیونیستی به خاک ایران، پدیده‌ای قابل تأمل در فضای توییتر و شبکه‌های اجتماعی فارسی‌زبان شکل گرفت: همبستگی کم‌سابقه کاربران ایرانی مقیم خارج از کشور با رسانه ملی.
نخبه‌های مهاجر، کاربران مشهور و چهره‌های تحصیل‌کرده که پیش‌تر رسانه ملی را مورد نقد قرار می‌دادند، این‌بار آشکارا توصیه می‌کردند:
“برای اطلاع دقیق از وضعیت ایران، اخبار را فقط از صدا و سیما دنبال کنید.”

این اتفاق ساده، حامل چند معنا و فرصت بزرگ برای ایران است:

نخست آنکه، صدا و سیما برخلاف تبلیغات چندین‌ساله جریان اقلیت غرب‌گرای داخلی که با کلیدواژه «رسانه میلی» به دنبال بی‌اعتبار کردن آن بودند، همچنان در ناخودآگاه جمعی ایرانیان – حتی در خارج از مرزها – منبعی معتبر، ملی و قابل اعتماد است.

در سال‌هایی نه‌چندان دور، ایرانیان مهاجر تحولات کشور را از زاویه‌ی BBC فارسی، ایران اینترنشنال یا من‌وتو تحلیل می‌کردند. اما امروز، هنگام بحران و خطر، به رسانه رسمی کشور پناه آورده‌اند. این نشانه‌ی زنده بودن اعتماد ملی در میان مهاجران است. و این، برای کشوری که در جنگ ادراکی چندجانبه با رسانه‌های بیگانه است، یک فرصت استراتژیک بی‌بدیل است.

رسانه ملی اکنون مخاطبی فعال، نخبگانی و جهانی دارد. اگر این حضور رصد شود، اگر بازخورد آن تحلیل شود، اگر در ساخت محتوا زبان و نیاز مخاطب خارج‌نشین در نظر گرفته شود، آنگاه می‌توان این سرمایه اعتماد را به ابزار دیپلماسی عمومی تبدیل کرد.

امروز رسانه ملی می‌تواند شریک راهبردی ایرانیان خارج از کشور شود؛ در شکل‌دادن به کارزارهای بین‌المللی برای محکومیت حمله اسرائیل، در ایجاد فضاهای همدلی ایرانی‌ها در غرب، و حتی در بازسازی تصویر واقعی ایران در افکار عمومی جهان.

آنچه تا دیروز کارکرد داخلی بود، اکنون ابزار دیپلماسی است.

اگر سریال «پایتخت» توانست کمی از دلتنگی مهاجران کم کند، امروز بخش خبری ۲۰:۳۰ یا شبکه خبر می‌تواند زبان مشترک ایرانیانِ در میدان بحران باشد.

اکنون زمان آن است که قضاوت‌های یک‌سویه و تقلیل‌گرایانه نسبت به رسانه ملی را کنار بگذاریم. حمله دشمن به ایران، همان‌قدر که خطر داشت، فرصتی بی‌نظیر برای بازسازی سرمایه اعتماد بود. این سرمایه باید دیده شود، حفظ شود و به حرکت درآید.